Legends 2019: 262km, 8,700 hoogtemeters

1-3 Maart 2019

Inleiding:

Driemaal is scheepsrecht. Vanwege moeilijke privé-omstandigheden is mijn lichaam in 2016 zo’n 1 1/2 jaar blijven tegensputteren wat ultra’s betreft. De stress is fysiek vooral in mijn benen geslagen. In 2016 moest ik al na 25km opgeven, nadat ik door een onbenullige struikelpartij een kuitspiertje scheurde. Later datzelfde jaar leek het alsof ik in een wedstrijd een meniscus had gescheurd en ik heb 4 maanden niet meer hardgelopen in afwachting op de MRI. Resultaat van de scan: helemaal niets! Maar de pijn was er wel degelijk. Vorig jaar was dit nog steeds niet in orde en ben ik als vrijwilliger maar gaan helpen.
De Legends trail, 262km en bijna 8000 hoogtemeters behoeft inmiddels geen uitleg meer. Zie eventueel deze prachtige documentaire van Joost Mulders en Astrid Claessens http://www.whenheroesbecomelegends.com
Afgelopen zomer ben ik met mijn toenmalige vriendin gaan trekken/ verkennen over de route van de Legends vanaf Aywaille. Zowel het fysieke aspect als vrij kamperen bleken te heftig voor haar (ondanks dat ze het heel graag wilde) en na 4 dagen in Lierneux eindigde eigenlijk alles, met een voedselvergiftiging (mogelijk door een zelfgemaakte mayonaise van een lokale friture veroorzaakt) erbovenop. Deze tocht, bedoeld als voorbereiding, kon nog wel eens gaan opspelen. Al met al een mogelijk dubbele mindfuck dus.
Zie voor de route http://montanelegendstrail.legendstracking.com

Motivatie:

Ik had dit keer dus wat goed te maken. Ik wist dat ik het mentaal aankon, maar soms kan ik tijdens een race overmatig emotioneel worden. Bovendien had ik al luid en duidelijk rondgebazuind dat ik deze race ging doen en dan is het vervelend om achteraf je DNF (did not finish) uit te moeten gaan leggen.
Mijn grote vrees was echter slaapgebrek, mijn grote achilleshiel. Ik was tot nog toe nooit verder dan twee nachten zonder slaap gegaan tijdens de Stumilak in Polen en daar heb ik heftig lopen te hallucineren van de slaap. Dit keer zou daar nog een derde bijkomen.
Ik heb mijn eigen mening maar zoveel mogelijk vooraf weggemoffeld, omdat de grens tussen slagen en falen vaak minimaal is, maar achteraf wilde ik deze race ECHT finishen.

Voorbereiding:

Omdat ik beroepsmatig belangrijkere dingen had te doen en omdat ik soms tot 7 hardlooptrainingen per week geef, was de voorbereiding niet geheel zoals ik wilde. De tijd ontbrak simpelweg. Sinds de LEO 180 (205km) op 2 November 2018, heb ik slechts één keer een 50km gelopen, verder niets langer dan 20km. Mijn voorgenomen 2 uur of 20km duurloop per dag heb ik niet kunnen realiseren en dat lag ook het gewichtsverlies in de weg. Van de LEO kreeg ik de smaak van bier weer te pakken en dan kom je echt snel in gewicht bij! Van mijn voorgenomen gewichtsverlies van 4-5kg heb ik slechts 2 kg kunnen realiseren. Afvallen in de winter is voor mij trouwens een slecht plan.
Mentaal kun je echter niet ont-trainen en de LEO had mij al geleerd dat de combinatie van mijn basisconditie, mijn opgebouwde ervaring, mijn ChiRunning looptechniek, het blijven controleren van de hartslag onderweg (met name de eerste 5 uur) het mogelijk maken voor mij om deze race te finishen.

Systeempje bedacht om ‘s nachts kaart te kunnen lezen. Bleek niet nodig te zijn!

Je moet je mentaal vooraf toch wel op het volgende voorbereiden: je hebt een tempo waarop je graag loopt. Als je dit op een race als deze doet, dan kun je na een uur of 5-6 wel inpakken en ben je totaal verzuurd. Je moet echt leren om langzamer te lopen. Dat betekent weer dat je een stuk langer gaat doen om een kilometer af te leggen en dat kost weer meer geduld. Dus vooral rustig starten. Als je dit spelletje kent, dan wordt het ergens bij 100km een puur mentale aangelegenheid, want je lichaam gaat langzaam maar zeker schreeuwen om te stoppen. Ergens bij de 150-200km grens komen daar (licht) ontstoken gewrichten bij en alles gaat aanvoelen alsof het van beton is gemaakt en wordt het ook nog eens een pijnlijke zaak. Je moet dus constant ernaast checken of je lichaam nog door kan gaan en na een paar dagen is hersteld, of dat je over je eigen grens heengaat. Maar ook dit is voor elke loper heel persoonlijk. Maar mijn instelling was: ik ben de volle 60 uur onderweg en zeker de 3e nacht gaat een hel worden. Maar fysiek over mijn eigen grens gaan betekent stoppen.

Dropbag en checkpoints:

Al ruim een week tevoren ben ik een volle dag bezig geweest met het inpakken van mijn rugzak, mijn dropbag en de persoonlijke checklist op de checkpoints. Na drie nachten zonder slaap kan je niet meer recht denken en kan het weer in orde brengen van je spullen een eeuwigheid duren. Ik hoorde voor het eerst via Maarten Schön over het opstellen van een checklist in volgorde van handelen en dat bleek een goede hulp. Zoiets stoms als vertrekken zonder verse batterijen voor je hoofdlampje kan een ramp betekenen.
Met de checklist kan ik een volgende race nog de nodige tijd winnen, je moet er rekening mee houden dat je direct eten en drinken krijgt voorgeschoten van welwillende vrijwilligers en dat schopt de volgorde van handelen in de war. Een uur had ik elke keer ruimschoots nodig.

Heenreis:

Vanwege oververmoeidheid vond ik het onverantwoord om op mijn motor (mijn enig vervoermiddel) terug te rijden. Ik heb de trein naar Maastricht gepakt en ik kon met Robin Kinsbergen en 4 andere lopers/ vrijwilligers meerijden naar de start. Altijd een gezellig weerzien van bekende gezichten, maar onderliggend is iedereen behoorlijk nerveus. Meest gestelde vraag: “Ben je er klaar voor?”. Meestal zei ik: “Dat vertel ik je Maandag wel”.

Registratie en start:

Ditzelfde verhaal ging zo door toen ik eenmaal aankwam. Na een stuk of 3 races in de Legends series begin je de gezichten wel te herkennen. De voorafgaande check was uitgebreider dan ik tot nog toe was gewend: rugzak check op survival bag, genoeg water reservoir, fluitje, jas etc. Bij de aparte medische check werd bij iedereen de bloeddruk opgemeten. Ondanks dit alles is de sfeer relaxed en collegiaal. Opmerkelijk hoe weinig “testosterongehalte” hier heerst zoals je dit vaak bij korte hardloopwedstrijden tegenkomt, terwijl maar weinig personen een dergelijke afstand kunnen voltooien en het sportief een topprestatie is!
Tim deed zoals gebruikelijk de aankondiging drietalig bij de start in het schemerdonker.

Op naar Checkpoint 1: Grande Mormont-Fays 70km

Ik liet mij niet gek maken door de nervositeit van veel lopers en startte rustig genoeg naar eigen tevredenheid. Het begin is het inmiddels bekende werk langs de Ourthe: afhellend vlak opzij, omhoog, omlaag, over boomwortels heen stappen, modder ontwijken en in een treintje achter elkaar. Gaat maar langzaam vooruit. Lastig om in een tempo te komen en je bent voorlopig nog ver verwijderd van samenlopen met andere lopers van gelijk caliber. Enige oplossing is helemaal voorop lopen, maar dat is voor mij niet weggelegd. Ter hoogte van le Lac de Nisramont gaat het parcours recht naar het zuiden langs de Ourthe Occidentale, om na 2km over een bruggetje aan de overkant weer omhoog te gaan. Na 5km hebben een aantal lopers al een voorsprong van 2-3km aan de lampjes aan de overkant te zien. Ieder zijn eigen race.
Onderweg ook vaak klauteren over omgewaaide bomen of eronderdoor kruipen.
Mijn pad kruist dat van Arjen Breugem en Ann Baert. Eventjes lijkt het een herhaling van The Great Escape te worden, maar zonder er een woord over te wisselen zie ik dat Ann haar eigen gang wilt gaan. Even later versnelt ze en ik volg haar niet. Arjen verlies ik ook al snel uit het oog.
Op ongeveer 15km vlak na Nisramont komt er een gemene afdaling, maar dit zijn de momenten waarop ik in mijn element ben. Ik merk altijd een groot verschil in gevoel van veiligheid en evenwichtsgevoel onder hardlopers. Ik voel me niet gauw onzeker bij een afdaling en kan daarom relatief relaxt en een snel omlaag.
Even later kom ik oude bekende Paul Bremmers tegen. Ik heb hem een aantal jaren geleden de eerste trailervaringen bijgebracht en hij heeft sindsdien een stormachtige progressie doorgemaakt, in snelheid en in afstand. We kletsen een tijdje samen zolang als hij langzaam start en op een gegeven moment gaat hij er in zijn eigen tempo geconcentreerd vandoor. Mijn “tot later ziens” hoort hij niet meer, mij hij finisht als 10e.
We komen bij Maboge, eindpunt van The Great Escape. Maar we gaan dit keer het dorp niet in.
Op 26km in La Roche-en-Ardenne kom ik erachter dat etappe 1 niet 50km is zoals ik stilzwijgend had aangenomen, maar 70km! De definitieve route is pas 4-5 dagen geleden vrijgegeven en ik heb een tekort aan water. Ik heb wel een waterfilter bij me om regelrecht uit de Ourthe te kunnen drinken. Met een grote groep lopers in een bar in La Roche bevrijden wij de eigenaar in één keer van zijn Coca-cola voorraad. Was ik niet de enige met te weinig water?

Geert Dewit:

Even na La Roche kruist mijn pad dat van Geert Dewit en we blijven de volgende ruim 230km samen lopen. We kenden mekaar al van eerdere races en Geert heeft meegedaan aan het Helipad, maar we hebben nooit samengelopen. Onze samenwerking blijkt een gouden greep en we erkennen beiden dat onze kans van finishen zonder samenwerken veel geringer was geweest.
We zijn ongeveer even oud, lopen op alle onderdelen vrijwel even snel, navigeren ongeveer even goed en komen in overleg snel tot een beslissing en het toegeven van een fout. Geert blijkt veel beter bestand tegen slaapgebrek, ik kan beter speedhiken (met stokken vlak zo’n 7-8km/u snelwandelen).

Wat slaaptekort betreft ging het de eerste nacht al vreselijk. Ik krijg al mijn eerste hallucinaties. Het cirkelvormige licht van mijn hoofdlamp wordt een soort Mandala en verandert telkens van vorm. Op een gegeven moment (ik weet niet hoe lang) neemt de Mandala geheel mijn zicht over, want ik zie het pad niet meer. Ook val ik af en toe geheel in slaap. Mijn enige controle is dat ik Geert weer op ongeveer dezelfde afstand zie wanneer mijn ogen weer open gaan.
Dit spelletje gaat zo regelmatig door en ik merk dat Geert licht geïrriteerd raakt dat hij mij nu moet trekken, want mijn snelheid gaat blijkbaar ook flink terug. We besluiten tot twee keer een powernap van 15min te doen. Gewoon direct in het bos op de dennennaalden gaan liggen want we hebben waterbestendige kleding en na een minuut of 15 maakt de afkoeling je weer wakker.
Zodra ik wakker word ben ik weer helemaal opgeknapt voor een uur of twee en gaan we speedhikend verder. Ik bespreek met Geert hoe we mijn in slaap vallen kunnen aanpakken. Mijn oplossing op naast mij te lopen, omdat ik dan passief met zijn tempo meega blijkt gelukkig te werken. Ook blijkt dit alleen te gebeuren op langdradige bredere paden. Op lastigere paden gaat direct de waakzaamheid en daarmee het Adrenalinegehalte omhoog.
Het vervolg naar Fays verloopt eindeloos, vooral de laatste 20km door de bossen. In mijn hoofd maak ik expres superflauwe woordgrapjes om zowel de vermoeidheid als de slaap te verdrijven. Zo komen we bij afslag Erézee: (hunh, hier is toch helemaal geen zee?). Gelukkig voor Geert vind ik deze nog te erg om hem te vertellen. Maar die van Rochelinval (“heb jij al een rochel inval gehad?” was wel leuk vond ik zo…)
We halen wel een gemiddelde van 6km/uur op deze etappe en bouwen daarmee een uitlooptijd van ruim 3 uur op in geval van nood. Psychologisch gezien is het voor mij een goede indeling dat etappe 1 en 3 de langste zijn. Aan het einde van 3 kun je alvast over de finish fantaseren.


Aangekomen bij Checkpoint 1 blijk ik meer tijd nodig te hebben dan Geert. Hij is in een uur klaar, ik heb zeker 20min extra nodig. Daar is voor mij nog werk aan de winkel, maar voor nu is dat voor mij te laat.
De verzorging is bij elk checkpoint zoals altijd FANTASTISCH. Elke vrijwilliger staat direct voor je klaar en je krijgt goed eten en drinken geserveerd. Ik zet voor deze evenementen mijn vegetariër zijn voor heel even aan de kant, mijn lijf vraagt er gewoon om. Ik bedank in mijn hoofd de dieren die mij hierin bij hebben gestaan.

Etappe 2: Fays-Florzé 42,5km
Deze verloopt redelijk makkelijk, al is het laatste stuk van 20km gevoelsmatig weer erg lang. Een groot deel van de route kronkelt om de snelweg de E25 heen, waar wij noorderlingen altijd overheen gaan op weg naar het zuiden op vakantie. Nu pas merk ik hoeveel herrie en impact dat heeft op de omliggende natuur. Het feit dat we deze etappe overdag lopen maakt hem relatief makkelijk. Voordat we bij het checkpoint komen, doorkruisen wij Aywaille ( spreek uit: Aiwejje), het begin van mijn mogelijke mindfuck. Gelukkig blijven alle emoties buiten spel en gaat de concentratie door.
Nog een unicum onderweg: mijn “ponponnekes” begonnen pijnlijk schurend aan te voelen. Voor het eerst ooit bleek mijn sportonderbroek gescheurd en had ik niet door dat ze er precies in het midden uitvielen. EHBO-er Geert had gelukkig extra veiligheidsspelden bij zich en net op tijd voordat een groepje ons zou bijtrekken had ik de zaak tijdelijk gezekerd. Dat was anders een raar gezicht geweest.
Geert en ik besluiten dat het wijzer is om voorafgaand aan de nacht even te gaan slapen in onze bivy. Buiten slapen met eigen materiaal is in deze race verplicht. Hier slapen blijkt een grote vergissing, want het lukt mij absoluut niet om pal naast de weg met autoherrie en geschreeuw bij daglicht te slapen en dit kost ons een uur extra. Voor een toekomstige race ga ik een survival bag meenemen om in te slapen onderweg, weegt bijna niks extra, is waterdicht en toereikend voor 15min slaap.

Etappe 3: Florzé-Chôdes 64km
Dit is een lange en technisch lastige etappe in de tweede nacht en drukt flink het gemiddelde tempo. Het eerste stuk is een langdradige afdaling langs weiden en het weer slaat om met harde regen en wind. We kruisen regelmatig mijn eerdere mindfuck route, maar gelukkig zonder gevolgen!
Even voorbij Sougné trekken we met een relatief grote groep samen langs een steil pas omlaag en weer omhoog bij een hooggelegen snelweg viaduct. Onderweg zie ik Dennis Stoutjesdijk langs een pad slapen. Maar na een tijdje valt de groep weer uit elkaar. Het lastige en soms technische stuk omhoog langs de Ninglingspo gaat tergend langzaam. Je moet je echt vaker aan de touwen of kabels vasthouden om niet te vallen (Maar voor de koudwaterliefhebbers: duik eens op een doordeweekse dag in je blootje de Bain de Cerf als er niemand is). Niet ver na Ninglingspo komt er een idioot zware afdaling die bij sneeuw of gladheid ronduit gevaarlijk kan zijn. Hierna komen de watervalletjes van Chefno die wat lieflijker ogen, haast Japans. Ter hoogte van Nonceveux zijn er ter hoogte van Quarreux prachtige en meer toegankelijke watervalletjes. De benen beginnen bovendien al wat zwaar te voelen. Gelukkig gaat het richting venen naar Spa weer relatief wat vlakker. Mijn Mandala’s komen soms weer terug, maar ik ben er alerter op en sla ze weg. Maar af en toe moet ik letterlijk even stoppen met wandelen om terug te zappen, want ik zie even niet meer waar ik loop. Er volgt een lang stuk langs het pad van de rivier de Hoegne. Even later komen we weer door prachtige stukken hoge venen en lopen we kilometers over houten loopbruggen. Het weer is omgeslagen met winterse koude winden. Maar we doorstaan deze etappe maar weer en vlak voor vertrek wacht mij een leuke verrassing: Karine, een “vriendincollega” is speciaal en onverwachts langsgekomen om een steun onder de arm te geven! Is niet toegestaan volgens de regels, maar ik wist van niks en vond het een fijne opsteker! Alexandre Oristil heeft een tijdstraf van 4 uur heeft gekregen wegens het niet op zak hebben van een survival bag. Hij ligt nog te slapen maar gaat ons beslist inhalen. Geert en ik vervolgen bij daglicht ons parcours weer.

Ik bleef verdacht op een mogelijke DNF en mijn lichaam checken onderweg. Ook zit bij mij het ChiRunnen zo ingebakken dat ik na elke stap mijn voet, enkel, scheen, kuit, knie, bovenbeen, hamstrings en schouders ontspan en tegelijkertijd mijn lichaam uitgelijnd houd. Een rugzak maakt die uitlijning echter lastig. Als je denkt aan een letter K, dan werk ik aan de uitlijning van de verticale lijn, terwijl een rugzak je in de geknikte lijn aan de rechterkant dwingt. Dan moet je op kracht gaan werken en krijgen de onderbenen het veel zwaarder te verduren.

Tijdsbeleving:
Dit is een eigenaardig gegeven. Ongeacht de afgelegde afstand ga je deze in stukken indelen, meestal in dagen, helften qua afstand etc. Er is een groot verschil in reële tijd en tijdsbeleving. De tijdsbeleving is ook variabel. In deze race heb ik in mijn hoofd in een soort limbo gezeten en mijn hersens bagatelliseren de achterlijk lange tijd dat we onderweg zijn geweest naar “best lang”. Zo realiseer ik mij maar weer dat het gevoel achteraf datgene is wat blijft hangen, terwijl het totaal niet objectief is. Ik heb in deze race telkens de zaak per etappe bekeken, een olifant eet je met (heel veel) kleine hapjes.

Etappe 4: Chôdes-Farnières 42km
We dalen af naar Malmédy. Van verre hoor je het Carnaval gedonder dat in deze valleien wordt versterkt. In Stavelot geldt hetzelfde. Je ziet veel Pocahontas, Blackfaces en prinsessen. Vanuit Stavelot gaat het door de bossen naar Coo. Alexandre haalt ons in, dit is ook zijn eigen achtertuin om te trainen. Omlaag naar Coo komt er een stuk met 250 hoogtemeters omlaag over een afstand van 1km. We vervolgen de route via Trois-Ponts en Spineux, het terrein is na Coo een stuk makkelijker geworden, maar nu beginnen de gewrichten en voeten langzaam echt pijnlijk te worden.

Je merkt regelmatig aan monumenten hoe heftig hier in de oorlog is gevochten en hoe zwaar dit moet zijn geweest.


Er is een checkpoint 4.1 ingelast waar Chloé Vincent en Merwyn van Gompel ons opwachten en eventjes extra verwennen op ongeveer de helft. Dat doet goed! Maar we blijven niet lang hangen.


We ontmoeten Alexandre weer in de laatste eindeloze klim naar Farnières. Hij heeft een navigatiefout gemaakt en bovendien zijn enkel verzwikt. Maar hij kan nog steeds flink doorwandelen. Ik had kunnen aanhaken maar dat zou problematisch voor Geert kunnen zijn, dus ging ik weer een stapje terug. De klim naar het prachtige klooster van Farnières lijkt wederom eindeloos maar we halen het en nu lijkt de finish pas echt in zicht! Farnières is mogelijk de echt bestaande Mandala en heeft bovendien een bijzondere energie.
Ik laat uit voorzorg mijn knieën aftapen voor het laatste stuk, eet en drink goed en we maken ons op voor de laatste etappe in de nacht!

Etappe 5: Farnières-Finish 42km

Ik sla mij wonderwel goed door deze derde nacht zonder slaap! Ik jaag de Mandala’s weg, maar moet wel af en toe weer stoppen om terug bij zinnen te komen. Er is in elk geval nog steeds enige alertheid.
Ter hoogte van de Baraque de Fraiture slaat het weer echt om. De wind wordt ijzig en de regen lijkt op ijzel en blaast regelrecht in ons gezicht. Doordat de bomen kaarsrecht zijn geplant, kan de wind er ook makkelijk tussendoor razen en dat geeft ook aparte geluidseffecten. Er volgt een lange klim omhoog langs een skipiste.
Bovenaan gekomen is er na enig zoeken en bellen een etappe 5.1 en niet de minste: Chez Ingo! Ingo is een gesjeesde ultraloper met bedrijfsbus, partytent, generator, verwarming en zelfs een frituurpan!! Ik doe mijzelf tegoed aan warme friet met mayonaise, alsof een engeltje op je tong piest!
Vlak hierna komen we in de venen terecht. We moeten over een wildhek klimmen en een pad vinden dat niet lijkt te bestaan. Het Legends parcours varieert constant van hoofdpaden naar paden die verder liggen dan aangegeven op de kaart naar welhaast verstopte paden en je moet dus net de navigatie ook bijzonder op je hoede zijn. Geert heeft een inzinking en ziet het met navigeren even helemaal niet zitten en is bang dat we het niet gaan halen met de tijd. Ik heb juist de pit erin en jaag ons beiden over de route. Als we geen pad kunnen vinden, dan steek ik eventjes tussendoor om het pad alsnog te vinden en over de zachte ondergrond is het heerlijk hardlopen. Het voelt heerlijk en het lijkt alsof ik vlieg. Ik moet alleen oppassen dat Geert nu bij kan blijven. We maken in de volgende 3 uur ruim 1 1/2 tot 2 uur marge weer goed! We komen in de ochtendstond op het lange rechte stuk van Chabrehez naar Wilogne op de zachte ondergrond.
Het zonnetje komt even door zoals het lijkt en mijn finish begint nu eigenlijk pas door te dringen. Ik ben enorm blij met dit moment dat voor mij geldt als een afsluiter van een zeer moeilijke periode uit mijn leven en word er emotioneel van. Ik bedankt Geert alvast voor zijn ondersteuning en hij bedankt mij. Stevig doorwandelen voelt hier heerlijk. Maar na Achouffe hebben de organisatoren nog twee verassingen in petto op het laatste stuk: we moeten over een brug die niet meer bestaat en we hebben toch een beetje haast. We besluiten om gewoon dwars door de rivier te lopen. Een paar honderd meter verderop zien we alsnog een bruggetje! Als we dan denken dat het vanaf nu alleen nog maar rechtdoor naar de finish is, dan hebben we het ook mis. Er komt nog een steile beklimming van ongeveer 100 hoogtemeters en best lastig, gevolgd door een steile afdaling met nog een klim, de rotzakken! Ons gevoel voor humor is hier even verdwenen. Maar de eerste supporters komen ons op een paar kilometer afstand al tegenmoet en eindelijk eindelijk eindelijk is die vervloekte finish er met medaille van Stef en Tim.


Ik ben blij met mijn schoenen en voetoplossing voor deze race: Brede Altra Lone Peak 4,0 trailschoenen, een dikke laag Sudocrème (van de babybilletjes) op de voetzool om de huid tegen vocht/zweet te beschermen, daarover dunne Injinji tenensokken en daarover weer waterdichte Sealskin sokken. Resultaat: geen enkele blaar en beschadiging aan de huid na 262km. Maar ik ga de nu al gescheurde schoenen na 450km reclameren.

Binnen aangekomen word ik door iedereen gefeliciteerd en feliciteer ik mijn gefinishte collega’s. Ontzettend knap van Ann dat ze in een goede tijd volledig op eigen kracht is gefinisht, net als Esther en de paar personen vlak erna die nog de hete adem van de cutoff time hebben gevoeld!

Ik eet en drink iets. Maar ik ben echt hélemaal stuk! Ik realiseer mij dat ik halverwege een uitgesproken zin in slaap kan vallen. Maar ik heb geen tijd om lang te blijven hangen omdat mijn lift Robin terugrijdt. Ik slaap de nacht erop 14 uur en ik heb voor herstel in een floating tank gelegen. Helaas helpt die niet als ontstekingsremmer.

Sweet Victory!

Enooorme dank aan alle vrijwilligers en de organisatoren die uit liefde dit alles mogelijk hebben gemaakt!

 

 

 

Comments are closed.