The Great Escape 2018

Na een jaar van lopers-ellende veroorzaakt door stress, had ik besloten om op 22 September weer eens aan een 100 mijl ultra mee te doen. Dit keer een zware maar prachtige “The Great Escape” trail (http://www.legendstrails.com/nl/ge_information-2/) over de Eisleck/Escapardenne en de Lee trail. Grofweg van Ettelbruck in Luxemburg naar Clervaux en door naar Maboge niet ver van La-Roche-en-Ardennes in België met een stevige 6.500 hoogtemeters. De trails van de organisatoren zijn in korte tijd uitgegroeid tot een familiereünie van “Legendista”, waarbij de meeste lopers dan weer zelf lopen en dan weer vrijwilliger zijn. De verzorging is top en de sfeer prachtig, maar je moet wel een potje kunnen hardlopen.

Mijn beide knieën voelden een jaar terug de eerste maanden alsof ik een gescheurde meniscus had opgelopen en een paar dagen voelden ze zelfs alsof er bij elke stap met een mes in werd gestoken.
Ik vreesde voor mijn loopcarrière. Nog erger was de gedachte dat ik geblesseerd was, terwijl ik les geef in een hardlooptechniek die juist blessurevrij hardlopen propageert?
Na 4 maanden uit voorzorg in afwachting op een MRI scan vrijwel niet te hebben gelopen, bleek er gelukkig niets aan de hand, maar waar kwam die pijn dan vandaan? Er kwam tot mijn frustratie geen duidelijk antwoord. Toch werd ik ’s nachts vaak wakker van de ernstige pijnscheuten in mijn knieën.
De enige factoren die vooraf anders waren geweest dit keer waren stress, een hoog fietsvolume met een bijbaan als fietskoerier gedurende ongeveer 8 maanden en pittige eenbenige squats die ik van een fysiotherapeut kreeg als voorbereiding voor een ultra in Polen (ja die was 305km en 16.000 hoogtemeters in 76 uur max, maar ik ben gestopt bij 120km, onverantwoord).
Na een tijdje merkte ik dat de pijn opkwam bij zowel helemaal niet bewegen alsook bij teveel hardlopen. Dus ik besloot om het hardlopen weer rustig op te pakken en het was nu gelukkig toch handelbaar.
Met veel concentratie en oefenen om met ontspannen knieën te lopen en heuvels omlaag rustig op techniek te doen in plaats van keihard omlaag zoals ik altijd graag deed (40 man ineens inhalen als een soort gecontroleerde kamikaze-actie bij een berg omlaag rennen geeft toch wel een kick) kon ik weer langzaam de draad oppakken en uiteindelijk zelfs weer tot 5 hardlooptrainingen per week geven. Het volgen van Pilates lessen heeft ook goed geholpen om de algehele functionaliteit van het lichaam in stand te houden.

De voorbereiding was niet helemaal zoals ik had gewenst vanwege een tekort aan tijd, maar ook weer niet onvoldoende. Je leert na een tijd door aandachtig te luisteren wat je lichaam wel en niet kan en essentieel nodig heeft in de voorbereiding en er was een goede basisconditie aanwezig. Rust en voldoende slaap waren belangrijker dan die training toch maar afraffelen. Een weekend hoogtemeters “doen” bij een vriend in Oostenrijk en een paar keer 30km in het Limburgse heuvellandschap omhoog en omlaag doorkachelen zonder te stoppen waren voldoende voor mij naast de reguliere trainingen. Daar zitten al vaak twee pittige intervaltrainingen bij.
Deze race moest ik gedisciplineerd in de “reserve” lopen (langzamer dan mijn comfort-zone) met als enige doelstelling: finishen! Het mooie is dat je het mentale deel niet meer afleert als je niet zou trainen, terwijl dit juist een van de belangrijkste factoren is. Toch zijn er ook bij deze race weer veel uitvallers geweest, die ondanks hun inmiddels ruime ervaring te snel hebben gelopen en zichzelf hebben opgeblazen of vooraf onvoldoende rust hebben genomen.

Ik ben al een week tevoren begonnen met inpakken, want de planning luistert echt nauw en kunnen je een finishplek kosten. Er zijn zoveel frutsels waaraan je moet denken. Ik besluit om twee paar schoenen mee te nemen, de Inov-8 Roclite 286GTX en de Inov-8 Trailtalon 235. Het zijn relatief flexibele schoenen met niet al te veel demping. Met meer demping ga je vooral bij dalen harder stampen en dat moet ik niet hebben met mijn knieën. Maar op deze afstand heb ik toch graag weer een beetje demping. Ik hoop dat de GTX mijn voeten droog gaan houden op deze race. Ik krijg met droge voeten nooit last van blaren, maar met natte voeten des te meer. Uit voorzorg neem ik een pot sudocrème mee om mijn voeten telkens mee in te smeren, maar ook mijn kruis en billen. De huid van die laatsten kan volledig opengaan door het vele schuren in combinatie met zweet of regenwater.

Ik vertrouwde er niet op om direct na de race en twee nachten praktisch zonder slaap alleen op de motor terug naar huis te rijden, daarom was ik blij om met twee zeer doorgewinterde ultralopers Marek en Maarten mee te rijden (http://www.acceptnolimits.eu/).
Het avontuur begon al een beetje zodra ik mijn voordeur dicht trok. Rondom Valkenburg kom je vaak een ietwat verwarde man tegen van ik schat achter in de 50, met een lange baard en lange haren en altijd buiten is. Hij heeft altijd dezelfde kleren aan. Hij heeft naar ik heb vernomen een ernstige gebeurtenis in zijn leven meegemaakt die hij nooit te boven is gekomen. Vandaag regent het vaak en hard en tot mijn verbazing zit hij al een paar uur in een bushokje tegenover mijn huis met de benen gestrekt op de bank met in zijn hand een paraplu! Hoe noem je dat: georganiseerd verward? De parallel is dat hij net als ik de natuur nodig heeft om rust te vinden en om op te kunnen laden. Zodra ik de deur terugtrek begroet ik hem en zeg dat het niet meer regent. Hij kijkt mij aan maar reageert niet. Ik ga nog eens een keertje een praatje met hem maken, maar ik moest nu zelf doorwandelen om bij het station te komen. Ik loop al met al 8km met een rugzak van zo’n 14kg, dat is alvast een warmlopertje. Ik vind de foto die ik van hem heb gemaakt prachtig en hoop dat ik hem zo niet onrespectvol behandel.

Aangekomen in Maastricht bel Ik Maarten om te vragen waar ze zijn. Maarten heeft mij gelijk te pakken met een practical joke: “Wat afspraak, we zouden toch morgen hier zijn, wíj doen slechts de 80km?” Ik zeg dat het zeker een grap is, maar Maarten gaat toch door en even zakt mij dan toch de moed in de schoenen: “Nou eh, dan moet ik maar terug naar huis gaan en de motor pakken”. “Nee joh”, zegt Maarten schaterlachend, “We zijn er over 7 minuten”. De toon is gelijk gezet! Maarten en Marek hebben 4 weken geleden samen met de Nederlander Francois en de Vlaming Martino de “Race Across Scotland” gefinished. Een monstertocht van 350km. Ze hebben daarom nog zware benen. Martino heeft nog steeds voetproblemen.

De autoreis gaat voorspoedig en aangekomen in Maboge is het een weerzien van vele bekende gezichten en Legendista. Veel van hen hebben inmiddels ook aan mijn Hertog Limburgpad ultra deelgenomen. Een gemeenschappelijke factor bij veel lopers is dat we allemaal van nature veel energie hebben, dus we zitten hier met een stuk of 80 stuiterballen bij elkaar! Het zijn ook allemaal rouwdouwers.
De race is ingedeeld in stukken van ongeveer 20km, met dan weer een drankpost, dan weer een drankpost waar je een dropbag mag achterlaten (drie dropbags in totaal).
Ongelooflijk wat je allemaal aan troep meeneemt. Iedereen is vrolijk gestemd en gelijk nerveus voor wat komen gaat.
Het mooie is dat er nauwelijks vaste regels zijn om zulk een race te doorstaan, want dit is zeer persoonlijk. De een zweert bij deze energiedrank, de ander bij enkelband beschermers, weer een ander bij die schoenen, smeert sudocrème op zijn voeten of tussen de billen enzovoorts.
Ik zie dat menig loper echt het nodige kan doen aan de efficiëntie zijn looptechniek, want dat heeft gewoon met natuurkunde te maken. Maar wie ben ik om daar iets over te zeggen als ze sneller lopen en finishen dan ik en het werkt voor hun?

We gaan gelijk aan het Kerel bier, in korte tijd legendarisch geworden en direct een van mijn lievelingsbieren geworden. Maar na de tweede fles stop ik toch, die was net iets teveel.
Op de parkeerplaats zetten Maarten en Marek hun tent op voor een paar uurtjes en gaan terug aan het bier (zij halen het tot nummer 5 à 6), terwijl ik in mijn bivy gelijk ga slapen om toch wat nachtrust proberen te pakken tussen 9.00 en 2.00 ’s nachts. Dat lukt echter helemaal niet dit keer, zoals zo vaak voorafgaand aan een race. Maarten en Marek maken het nog wat gemakkelijker om niet te slapen door in hun tent te boeren of ruften, terwijl de ander juist onverstoorbaar doorslaapt in dezelfde tent. Dat noem ik pas op mekaar ingewerkt zijn! En dan zijn het ook nog eens sterke lopers.
Iets voor 2 uur gaat de wekker om de slaapspullen weer in te pakken en om klaar te zijn voor de bus die naar Ettelbruck rijdt. Ik kan lekker op het bovendek vooraan zitten met Marek en Maarten, want ik word snel autoziek en ik kan dan nog urenlang ontregeld blijven in de race. De reis gaat binnendoor naar Clervaux en door naar Ettelbruck. Af en toe zijn het hachelijke stukken en ik heb respect voor de buschauffeur. Snip en Snap naast me kunnen onverstoord doorslapen.

Eenmaal aangekomen gaat het vrij snel. De organisatoren Stef en Tim geven een korte briefing en we krijgen allemaal een GPS tracker aan de rugzak vastgetaped. Belangrijke regel is: blijf op mekaar letten en help elkaar indien nodig.


Iets na 4.00 ’s ochtends starten we zoals zo vaak te snel voor veel lopers en ik blijf bewust achteraan hangen zodat ik mezelf niet ga opblazen. De race is nog lang en ik wil niet in de spierverzuring gaan. Ik weet ook dat meer spierverzuring potentieel meer last van de knieën betekent.
Maarten en Marek laat ik al snel vooruit lopen want die gaan te hard voor mijn kunnen.
De eerste twee uren gaan toch iets te snel voor mijn gevoel, maar niet catastrofaal. In de reserve lopen betekent voor mij rustig hardlopen bij vlakke wegen, hardlopen bij vals plat en bij afdalingen, maar structureel omhoog wandelen bij steilere hellingen omdat mij dat in de spierverzuring brengt. Het terrein zorgt vanwege de constante afwisseling ervoor dat je nooit in een ritme komt en daarom dwing ik mezelf om daar waar het kan direct te gaan hardlopen omdat je anders in de knel kunt komen met de cutoff tijden. Bovendien is het laatste deel van de wedstrijd een stuk langs de Ourthe met boomwortels, gladde rotspartijen en zeer steile klimmetjes en afdalingen waar het vaak bijna onmogelijk is om hard te lopen en daar duurt het afleggen van een kilometer veel langer.
Ik blijf ondanks de aanwezige adrenaline bij de start toch constant letten op mijn ChiRunning looptechniek. Deze gaat voor mij essentieel zijn om deze race uit te kunnen zingen.
“Ontspan je linkerknie, enkels los, rechterbeen niet te ver naar voren waardoor ik juist iets afrem en mijn hamstring meer belast, pasfrequentie vasthouden” zijn zoal een paar van de dingen die gauw zo’n 25 van de komende 36 uur door mij heengaan. Zelfs de beste rugzak verstoort nog steeds de uitlijning van mijn lichaam, maar ook de oh zo fijne en efficiënte heuprotatie die ChiRunning je leert.
In de eerste drie uur leg ik zo’n 19km af met 1300 hoogtemeters, zo begin ik met een prettige marge zonder mezelf te hebben opgeblazen. Het is nu ook lekker licht geworden maar wel dreigend grijs. Bij Checkpoint 1 op ongeveer 24km in een wei is het een fijn weerzien met een aantal bekende hardlopende gezichten die nu eventjes vrijwilliger zijn. Ik loop nu nog steeds alleen, maar wel in het zicht van andere lopers.
Na ongeveer 36km komen we op een van de meest adembenemende heuveltoppen van de route, ter hoogte van Molberlee. Vlak hiervoor ben ik met Mark uit Boxtel en Ann uit Gent begonnen met elkaar regelmatig te kruisen en we vormen op dit moment een klein groepje. De tijd gaat echt sneller als je samen loopt, maar sommige lopers lopen liever alleen en zijn iets competitiever en willen je voorblijven.
In tegenstelling tot een 20km afstand waar ik wel graag stevig doorkachel, heeft dat op deze afstand totaal geen zin. Het ene moment voel je je fantastisch, loop je lekker in je comfort zone en denk je de hele wereld aan te kunnen. Al snel bereken je op die basis je geschatte eindtijd. Een paar minuten later word je daar in één slag op afgerekend omdat je te diep bent gegaan en geen reserves meer hebt.
Ook in deze race zie ik een paar inhalers zo op hun bek gaan en een DNF (did not finish) notering krijgen. Dan heb je dus op basis van ego je eigen race slecht ingedeeld. Maar soms is het gewoon je race niet en moet je accepteren dat het dit keer niet gaat.

Niet ver na Molberlee komt een indrukwekkend stuk van een paar kilometer lang door een afgebrand bos en afgebrande heuvel. Het moet niet zo lang geleden zijn geweest, want de grond is nog steeds warm van de brand.


Voor Ann is dit de eerste 100 mijler en ze maakt zich zorgen over finishen, vooral omdat ze niet tegen haar slaap kan vechten.
Ik ben zelf in mijn begintijd enorm geholpen door een aantal lopers die mij mentaal op een ultra hebben begeleid en daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Ik merk al gauw dat Ann stevig door kan rennen en wandelen, dus al verlies ik er een paar uur op dan is dat niet erg en bouw ik een marge omlaag in om mijn knieën niet teveel te belasten. Ergens tussen 60 en 80km besluit ik om met haar de hele race uit te lopen, vooral om haar in de komende nacht te helpen. Het is mij in elk geval al duidelijk dat ze het kan. Op deze afstanden is het prestatieverschil tussen mannen en vrouwen relatief zeer klein.
Vanaf Checkpoint 2 worden we vooral door vrolijke vrijwilliger Harry begroet en kunnen we onze eerste dropbag benutten. Ik ga en blijf nu sudocrème op alle essentiële plekken smeren en laat mijn ”beenmouwen” en regenbroek achter. Het is begonnen te regenen en het zal ook vrijwel de gehele race blijven regelen. Ik laat mij door een fysiotherapeut uit voorzorg een ietwat pijnlijk plekje op de knie aftapen, maar die houdt vanwege de regen maar een half uurtje. Mijn Goretex schoenen werken ook niet dit keer, omdat vanwege de harde regen water op de sokken belandt en in de schoen komt. De voeten insmeren met Sudocrème heb ik zo nooit getest, maar blijkt gelukkig effectief voor me. Een goede gok!
Behalve dat de afstanden tergend langzaam voorbij gaan met soms 8 en soms 4km afgelegd in een uur (op de weg loop ik comfortabel 10-12/u) verloopt de race voorspoedig.
Vanaf Checkpoint 3 op 60 of 4 op 80km sluiten Arjen uit Rotterdam en de Duitse Robert uit Leuven langzaam aan en als groepje van 4 gaan we zo de nodige tientallen kilometers verder. Ik loop meestal vooraan en bepaal het tempo, omdat ik dan voor mijn gevoel lichter loop. Dit blijkt de rest van de groep prima uit te komen. Eigenlijk gaat alles prima zo tot een kilometer of 100. Arjen begint dan last van zijn bovenbenen te krijgen en hij vertelt dat hij de laatste tijd enorm veel heeft gefietst. Hij trekt een beetje aan mijn tempo van het moment en gaat te langzaam omlaag, maar dat valt nog binnen mijn marge om samen door te gaan. Even later begin ik mij toch een beetje zorgen te maken qua tijd als we in dit ietwat vertraagde tempo verder gaan. De kilometers bossen, paden en stukjes asfalt kruipen voorbij. Op de vlakke stukken kun je lekker tempo maken maar moet je ook doorkachelen en op de steile stukken kun je juist een beetje uitrusten, iets uit je rugzak halen of iets eten of drinken. De benen en knieën beginnen af en toe een beetje te branden. Ik concentreer mij weer op de ontspanning tijdens het hardlopen.
Arjen blijft positief. Maar ik heb vaak moeite om mijn voor en achterliggers op de single track paden te verstaan, door andere accenten, de regenval en de capuchon die op ons hoofd rust. Tientallen keren horen we over en weer: Wáblief? Wat zeg je? Zeg het nog eens? Ik kan je niet verstaan? Op een gegeven moment laat ik de boel de boel want dit is vermoeiend. Samen lopen met een groepje mensen die je een paar uur geleden nog helemaal niet kende is belangrijker.

Niet ver na de 100km bij checkpoint 5 begint de nacht in te vallen. Het is een prachtige plek bij een bouwval kasteel. Ik neem een biertje en dat is in dit geval een fantastische hersteldrank!
Een aantal deelnemers voor de 80km variant die starten om 0.00 zijn zo aardig om vrijwillig deze drankpost te bemannen.
Checkpoint 4 bij 80km was een opsteker omdat we op de helft van de afstand zitten. Toch weten we dat de nacht lang gaat worden. We ontmoeten Maarten en Marek weer even die daar hebben geslapen en direct doorgaan.
Vrij kort na het checkpoint begint Ann te slaapwandelen. Het is een komisch gezicht, ze waggelt van links naar rechts terwijl ze haar wandelstokken onbeweeglijk in de lucht houdt alsof haar handen aan heliumbalonnen hangen. Als ik de stokken door 2 frikadellen had vervangen dan had ze niets gemerkt. Ik roep haar elke keer wakker en vraag haar om haar stokken te gebruiken. Ze zegt dan telkens sorry om na een paar seconden weer slaapwandelend door te gaan. Dit gewaggel schiet niet op! Ik stel haar voor om haar arm in de mijne te haken en zo wandelend verder te gaan. Ann bleek in een wandelclub te zitten en ze kon zo al slaapwandelend met 6-6,5km/uur doorwandelen! Dit hebben we zo 4 tot 5 uur volgehouden.
Bij checkpoint 5 komen we bij de luxe ingerichte tent van Ingo, gekscherend door alle ultralopers “Chez Ingo” genoemd. Hij is super de luxe uitgerust met een kacheltje in de tent, dekens, generator, warme drank etc. Ondertussen regent het buiten wel dat het giet en mijn voeten zijn zeiknat en mijn kruis begint schuurplekken te vertonen. Ik leeg het water uit mijn schoenen, wring de sokken uit, smeer voeten en kruis grondig in met crème en trek alles weer aan.
Op dat moment wordt Robert ongeduldig omdat het hem te lang gaat duren. Hij vertrekt samen verder met deelnemer Sander, maar even later trekken wij het duo weer bij en halen ze even weer in. Maar dit tempo is te snel voor Ann en Arjen en ik neem gas terug. Robert sloot eigenlijk netjes aan op mijn eigen niveau, maar ik wist dat het beter was om in te houden vanwege mijn knie. Toch houdt de knie het wonderwel.


Vanaf 110km begint Arjen in de problemen te komen, alles wat hij eet komt er aan de andere kant direct uit en hij kan ons niet meer bijbenen. Hij vraagt ons om zonder hem door te gaan en dat doen we. Toch blijft hij op enige afstand aanhaken en blijft hij vrolijk. Midden in een bos komen we langs een indrukwekkende scène van een neergestort vliegtuig uit de tweede wereldoorlog met motor en vleugel en een graftombe met nog zeer jonge soldaten die veel te jong zijn gestorven.
Bij Checkpoint 6 op 120km bij Houffalize met een lange klim omhoog is Arjen weer aangehaakt. Ann is nog steeds niet wakker en we besluiten om hier even te gaan slapen. Nu ben ik zelf er ook behoorlijk door en ik begin lichte hallucinatieverschijnselen te krijgen. Dit is vrij gebruikelijk in mijn eigen ervaring maar nog onschuldig. Als ik eindelijk even helemaal weg ben roept collega Vlaming Martino om wakker te worden, want de cutoff time van deze post is nabij. Bedankt Martino dat je mij eraan herinnerde dat ik sliep!
Ik wissel wat spullen van mijn dropbag en neem mijn hardshell regenjas mee want die is echt waterdicht.
De race begint nu zwaar aan te voelen, maar het moet nu wel raar gaan lopen om de finish niet te halen. Ik pep Ann op door te zeggen dat ze het gaat halen.
De komende checkpoints komen nu veel dichter op elkaar, 3 checkpoints op 40km. Dat wil niet zeggen dat de race nu beter verzorgd gaat worden, maar dat iedere kilometer zwaarder wordt om af te leggen! In dit stuk van Houffalize naar Maboge langs de Ourthe zitten vervaarlijke modderige en spekgladde klimmetjes en het is ook nog eens mistig regenachtig geworden, waardoor het licht van de hoofdlamp direct wordt weerkaatst. Ik begin het koud te krijgen. De diverse klimmetjes omhoog zijn echt lastig en de afdaling over de steile natte rotsen bij Houx is vervaarlijk, ook al is er een ketting om je aan vast te houden.
Ik begin het ineens benauwd te krijgen dat we het niet gaan halen als we als groep in dit tempo doorgaan. Ik wil ook weer niet als niet-finisher eindigen door een ander te helpen die het ook niet haalt. Ik overleg even en ga over in een stevige versnelling gedurende minstens 3 tot 4 uur. Regelmatig schreeuwen de benen “Stop!! Waar ben je mee bezig?” Ik negeer dit signaal nu volledig omdat ik wil finishen en het herstel erna is nog te overzien. Wonderwel kan Ann blijven aanhaken op een afstand, dus ik blijf doortrekken.
De checkpoints verlopen nu relatief snel, ondanks dat de kilometers en vele steile klimmetjes van 200 to 300 meter tergend langzaam gaan. Ik wil minstens twee uur overhouden voor de laatste ronde van 6 à 7 kilometer vanaf de finish. Dit is een beetje een sadistisch grapje van de organisatoren. Ondertussen blijft het regenen dat het giet. Vanwege de versnelling en de warmere kleren die ik heb aangetrokken zweet ik ook als een otter, maar voor omkleden heb ik geen tijd.
Gelukkig komen we binnen de twee uur aan na stevig te hebben doorgetrokken. Alles begint nu pijn te doen, maar daarvoor is geen tijd. We maken ons gelijk op om door te trekken voor de laatste ronde. Ik laat mijn kleding die doorweekt is van het zweet achter en ga de laatste ronde in met een merinowollen shirt. Dat blijkt een slecht plan. Bij de laatste klim omhoog van ongeveer 150m begint het gigantisch te regenen en te stormen. De regen waait direct in je kruis en er blijken zelfs bomen achter ons te zijn omgewaaid. Wij zijn de laatsten die vanwege de veiligheid de gehele laatste ronde worden ingestuurd. Het bospad is in één lange rivier veranderd en natte voeten zijn van ondergeschikt belang.

De laatste ronde van 7km waren de rollen omgekeerd, ik had er genoeg van en was licht onderkoeld geraakt en Ann was helemaal fris en trok nu aan mij. Ze had de race zonder mijn hulp ook wel gehaald want qua hardlopen en mentaliteit was ze sterk, maar ze zou vanwege de nacht wel voor een deel in tijdnood zijn gekomen. Zo hebben we elkaar samen met Arjen een groot deel van de race gesteund en de bevatte tijd korter gemaakt.

Moegestreden maar zeer tevreden komen we onder applaus aan bij de finish! Later kregen we nog een tijdstraf van 45sec vanwege het lopen over een stuk asfalt, terwijl er een pad was aangewezen, maar dat maakt ons niets uit.
Vanaf dat moment worden we door vrijwilligers in de watten gelegd met eten, drinken en dekens maar ik blijf licht onderkoeld. Mijn eigen droge kleding ligt nog in de auto van Marek die ligt te slapen .
Ann heeft mij meerdere malen bedankt en ik ben blij dat ik alle doelstellingen heb bereikt, dat mijn aanpak heeft gewerkt en dat mijn knieën het hebben gehouden!
De Legends Trail in Februari/Maart van 250km lonkt nu weer, want ik ben toen door een struikeling geblesseerd uitgevallen.

Aan iedereen enorm bedankt voor dit onvergetelijke evenement!

Comments are closed.